X
تبلیغات
قالب وبلاگ
:::اشعار شعرای ایران زمین:::
نوشته شده توسط امیر.غلامحسین پورـرامین زارع-محمد امام بخش به نمایندگی بچه های شایسته ی دوم تجربی دبیرستان شاهد

قصاید حافظ  

1

                        قصیده در مدح قوام الدین محمد صاحب عیار وزیر شاه شجاع


                    

ز دلبری نتوان لاف زد به آسانی هزار نکته در این کار هست تا دانی
بجز شکردهنی مایه​هاست خوبی را به خاتمی نتوان زد دم سلیمانی
هزار سلطنت دلبری بدان نرسد که در دلی به هنر خویش را بگنجانی
چه گردها که برانگیختی ز هستی من مباد خسته سمندت که تیز می​رانی
به همنشینی رندان سری فرود آور که گنجهاست در این بی​سری و سامانی
بیار باده​ی رنگین که یک حکایت راست بگویم و نکنم رخنه در مسلمانی
به خاک پای صبوحی​کنان که تا من مست ستاده بر در میخانه​ام به دربانی
به هیچ زاهد ظاهرپرست نگذشتم که زیر خرقه نه زنار داشت پنهانی
به نام طره​ی دلبند خویش خیری کن که تا خداش نگه دارد از پریشانی
مگیر چشم عنایت ز حال حافظ باز وگرنه حال بگویم به آصف ثانی
وزیر شاه​نشان خواجه​ی زمین و زمان که خرم است بدو حال انسی و جانی
قوام دولت دنیی محمد بن علی که می​درخشدش از چهره فر یزدانی
زهی حمیده خصالی که گاه فکر صواب تو را رسد که کنی دعوی جهانبانی
طراز دولت باقی تو را همی​زیبد که همتت نبرد نام عالم فانی
اگر نه گنج عطای تو دستگیر شود همه بسیط زمین رو نهد به ویرانی

تو را که صورت جسم تو را هیولایی است چو جوهر ملکی در لباس انسانی
کدام پایه​ی تعظیم نصب شاید کرد که در مسالک فکرت نه برتر از آنی
درون خلوت کروبیان عالم قدس صریر کلک تو باشد سماع روحانی
تو را رسد شکر آویز خواجگی گه جود که آستین به کریمان عالم افشانی
صواعق سخطت را چگونه شرح دهم نعوذ بالله از آن فتنه​های طوفانی
سوابق کرمت را بیان چگونه کنم تبارک​الله از آن کارساز ربانی
کنون که شاهد گل را به جلوه​گاه چمن به جز نسیم صبا نیست همدم جانی
شقایق از پی سلطان گل سپارد باز به بادبان صبا کله​های نعمانی
بدان رسید ز سعی نسیم باد بهار که لاف می​زند از لطف روح حیوانی
سحرگهم چه خوش آمد که بلبلی گلبانگ به غنچه می​زد و می​گفت در سخنرانی
که تنگدل چه نشینی ز پرده بیرون آی که در خم است شرابی چو لعل رمانی
مکن که می نخوری بر جمال گل یک ماه که باز ماه دگر می​خوری پشیمانی
به شکر تهمت تکفیر کز میان برخاست بکوش کز گل و مل داد عیش بستانی
جفا نه شیوه​ی دین​پروری بود حاشا همه کرامت و لطف است شرع یزدانی
رموز سر اناالحق چه داند آن غافل که منجذب نشد و از جذبه​های سبحانی

۲ 

       قصیده در مدح شاه شیخ ابواسحاق


                           

سپیده​دم که صبا بوی لطف جان گیرد چمن ز لطف هوا نکته برجنان گیرد
هوا ز نکهت گل در چمن تتق بندد افق ز عکس شفق رنگ گلستان گیرد
نوای چنگ بدانسان زند صلای صبوح که پیر صومعه راه در مغان گیرد
نکال شب که کند در قدح سیاهی مشک در او شرار چراغ سحرگهان گیرد
شه سپهر چو زرین سپر کشد در روی به تیغ صبح و عمود افق جهان گیرد
به رغم زال سیه شاهباز زرین بال در این مقرنس زنگاری آشیان گیرد
به بزمگاه چمن رو که خوش تماشایی است چو لاله کاسه​ی نسرین و ارغوان گیرد
چو شهسوار فلک بنگرد به جام صبوح که چون به شعشعه​ی مهر خاوران گیرد
محیط شمس کشد سوی خویش در خوشاب که تا به قبضه​ی شمشیر زرفشان گیرد
صبا نگر که دمادم چو رند شاهدباز گهی لب گل و گه زلف ضیمران گیرد
ز اتحاد هیولا و اختلاف صور خرد ز هر گل نو، نقش صد بتان گیرد
من اندر آن که دم کیست این مبارک دم که وقت صبح در این تیره خاکدان گیرد
چه حالت است که گل در سحر نماید روی چه شعله است که در شمع آسمان گیرد
چرا به صد غم و حسرت سپهر دایره​شکل مرا چو نقطه​ی پرگار در میان گیرد
ضمیر دل نگشایم به کس مرا آن به که روزگار غیور است و ناگهان گیرد
چو شمع هر که به افشای راز شد مشغول بسش زمانه چو مقراض در زبان گیرد
کجاست ساقی مه​روی که من از سر مهر چو چشم مست خودش ساغر گران گیرد
پیامی آورد از یار و در پی​اش جامی به شادی رخ آن یار مهربان گیرد
نوای مجلس ما چو برکشد مطرب گهی عراق زند گاهی اصفهان گیرد
فرشته​ای به حقیقت سروش عالم غیب که روضه​ی کرمش نکته بر جنان گیرد
سکندری که مقیم حریم او چون خضر ز فیض خاک درش عمر جاودان گیرد
جمال چهره​ی اسلام شیخ ابو اسحاق که ملک در قدمش زیب بوستان گیرد
گهی که بر فلک سروری عروج کند نخست پایه​ی خود فرق فرقدان گیرد
چراغ دیده​ی محمود آنکه دشمن را ز برق تیغ وی آتش به دودمان گیرد
به اوج ماه رسد موج خون چو تیغ کشد به تیر چرخ برد حمله چون کمان گیرد
عروس خاوری از شرم رای انور او به جای خود بود ار راه قیروان گیرد
ایا عظیم وقاری که هر که بنده​ی توست ز رفع قدر کمربند توامان گیرد
رسد ز چرخ عطارد هزار تهنیتت چو فکرتت صفت امر کن فکان گیرد
مدام در پی طعن است بر حسود و عدوت سماک رامح از آن روز و شب سنان گیرد
فلک چو جلوه​کنان بنگرد سمند تو را کمینه پایگهش اوج کهکشان گیرد

ملالتی که کشیدی سعادتی دهدت که مشتری نسق کار خود از آن گیرد
از امتحان تو ایام را غرض آن است که از صفای ریاضت دلت نشان گیرد
وگرنه پایه​ی عزت از آن بلندتر است که روزگار بر او حرف امتحان گیرد
مذاق جانش ز تلخی غم شود ایمن کسی که شکر شکر تو در دهان گیرد
ز عمر برخورد آن​کس که در جمیع صفات نخست بنگرد آنگه طریق آن گیرد
چو جای جنگ نبیند به جام یازد دست چو وقت کار بود تیغ جان​ستان گیرد
ز لطف غیب به سختی رخ از امید متاب که مغز نغز مقام اندر استخوان گیرد
شکر کمال حلاوت پس از ریاضت یافت نخست در شکن تنگ از آن مکان گیرد
در آن مقام که سیل حوادث از چپ و راست چنان رسد که امان از میان کران گیرد
چه غم بود به همه حال کوه ثابت را که موجهای چنان قلزم گران گیرد
اگرچه خصم تو گستاخ می​رود حالی تو شاد باش که گستاخی​اش چنان گیرد
که هر چه در حق این خاندان دولت کرد جزاش در زن و فرزند و خان و مان گیرد
زمان عمر تو پاینده باد کاین نعمت عطیه​ای است که در کار انس و جان گیرد
۳

                       در مدح شاه شجاع


              

شد عرصه​ی زمین چو بساط ارم جوان از پرتو سعادت شاه جهان ستان
خاقان شرق و غرب که در شرق و غرب، اوست صاحب​قران خسرو و شاه خدایگان
خورشید ملک​پرور و سلطان دادگر دارای دادگستر و کسرای کی​نشان
سلطان​نشان عرصه​ی اقلیم سلطنت بالانشین مسند ایوان لامکان
اعظم جلال دولت و دین آنکه رفعتش دارد همیشه توسن ایام زیر ران
دارای دهر شاه شجاع آفتاب ملک خاقان کامگار و شهنشاه نوجوان
ماهی که شد به طلعتش افروخته زمین شاهی که شد به همتش افراخته زمان
سیمرغ وهم را نبود قوت عروج آنجا که باز همت او سازد آشیان
گر در خیال چرخ فتد عکس تیغ او از یکدگر جدا شود اجزای توامان
حکمش روان چو باد در اطراف بر و بحر مهرش نهان چو روح در اعضای انس و جان
ای صورت تو ملک جمال و جمال ملک وی طلعت تو جان جهان و جهان جان
تخت تو رشک مسند جمشید و کیقباد تاج تو غبن افسر دارا و اردوان
تو آفتاب ملکی و هر جا که می​روی چون سایه از قفای تو دولت بود دوان
ارکان نپرورد چو تو گوهر به هیچ قرن گردون نیاورد چو تو اختر به صد
قران بی​طلعت تو جان نگراید به کالبد بی​نعمت تو مغز نبندد در استخوان
<><>
هر دانشی که در دل دفتر نیامده​ست دارد چو آب خامه​ی تو بر سر زبان
دست تو را به ابر که یارد شبیه کرد چون بدره بدره این دهد و قطره قطره آن
با پایه​ی جلال تو افلاک پایمال وز دست بحر جود در دهر داستان
بر چرخ علم ماهی و بر فرق ملک تاج شرع از تو در حمایت و دین از تو در امان
ای خسرو منیع جناب رفیع قدر وی داور عظیم مثال رفیع​شان
علم از تو در حمایت و عقل از تو با شکوه در چشم فضل نوری و در جسم ملک جان
ای آفتاب ملک که در جنب همتت چون ذره​ی حقیر بود گنج شایگان
در جنب بحر جود تو از ذره کمتر است صد گنج شایگان که ببخشی به رایگان
عصمت نهفته رخ به سراپرده​ات مقیم دولت گشاده​رخت بقا زیر کندلان
گردون برای خیمه خورشید فلکه​ات AMIR.GH ]
ارسال نظر
نام شما :
آدرس وب سایت :
پست الکترونیک :
پیام شما :
کد امنیتی :
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ


باسلام بنده به نمایندگی دانش آموزان دوم تجربی دبیرستان شاهد در رابطه با درس ادبیات با همکاری همکلسیانم:رامین زارع و محمد امام بخش وبلاگی از زندگینامه شعرای ایران واندکی آثار آنان تحیه کردیم که امیدوارم از وبلاگمون خوشتون بیاد وازش لذت ببرید ممنون از توجهتون ...امیر غلامحسین پور...

آرشيو مطالب
آمار سایت
افراد آنلاین : ۱
بازديدهاي امروز : ۱
بازديدهاي ديروز : ۱
كل بازديدها : ۲۶۲۱
بازدید این هفته : ۱
بازدید این ماه : ۱۶
تعداد نظرات : ۴
تعداد كل مطالب : ۲۸
امکانات وب
 ..... .....

.

........


 .......

كد ماوس

 ............